Armando's verhaal

Ik ben lang de jongen geweest die de harmonie bewaarde. Meegaand, vredig, lief zijn. Ik bewaarde liever de harmonie dan dat ik achter mezelf ging staan en was een kei in het vermijden van conflicten. Al in groep 3 werd ik uit de klas gehaald voor een traject over voor jezelf opkomen, want dat kon ik niet.

Dat patroon liep vervolgens jarenlang met me mee. Ik volgde het logische pad: ik was goed met cijfers, dus ging ik accountancy doen, en besteedde ik jaren in de financiële wereld. Van buiten klopte alles, een vast contract, een stabiel inkomen, auto van de zaak met tankpas en alles erop en eraan, een goede carrière. Van binnen voelde het leeg, alsof ik niet volledig als mezelf was.

Het duidelijkst werd het in een relatie. Ik cijferde mezelf weg, kon mijn grenzen niet stellen, koos comfort boven eerlijkheid. Ik verloor langzaam de verbinding met wie ik was. En die spanning bleef niet in mijn hoofd. Mijn lichaam hield de rekening bij: ik viel af, kreeg maag- en darmklachten, en was bang dat ik de ziekte van Crohn had geërfd. Het ziekenhuis onderzocht het en vond niets. Het zat niet in mijn lichaam, het zat in de dingen die ik niet uitsprak.

Toen ik die relatie in 2023 beëindigde, verschoof alles. Voor het eerst nam ik beslissingen die klopten met wie ik écht ben. Ik begon grenzen te stellen, eerlijker te praten en ongemak te kiezen boven goedkeuring. En je raad het... de klachten verdwenen vanzelf.

Ik deed dat niet alleen. Mijn vrienden stelden me de vragen die ik mezelf nog niet had durven stellen. Wie ben je, wat wil je, waar sta je voor. Ik begon boeken te lezen over zelfontwikkeling en ging het uitwerken. Ik keerde diep in mezelf naar binnen, onder de oppervlakte, en stelde mezelf reflectievragen.

Kort daarna maakte ik de sprong die het spannendst was: ik liet mijn financiële baan los en koos fulltime voor het werk dat me energie geeft. Op papier onverstandig, van binnen klopte het beter dan ooit. Het leidde tot een leven vol zingeving en een gevoel van geluk waarvan ik niet eerder wist dat het bestond.

Wat ik onderweg leerde: het was nooit een motivatieprobleem, het was een structuurprobleem. Een man zonder innerlijke structuur bezwijkt vroeg of laat onder de druk van niet in lijn zijn met zichzelf. Dat inzicht werd het fundament van mijn werk. Vandaag de dag is mijn methode hier stevig op gebouwd. 

En het bleef groeien. Ik ontwikkelde een metacognitief vermogen. Het laatste dat ik leerde is misschien wel het meest bevrijdende: ik kan mijn emoties, mijn gedachten en zelfs mijn ego observeren zonder er iets mee te hoeven doen. Ze mogen er zijn, and ze bepalen niet meer mijn gevoel, gedrag en keuzes die daaruit volgen. Dat geeft rust, en een enorme vrijheid.

Vandaag sta ik met richting en interne zekerheid. Ik stel met gemak mijn grenzen, omdat ik niet meer leuk gevonden hoef te worden. En juist daardoor ben ik luchtig en chill in gesprekken. Wat een ander van me vindt of verwacht, raakt me niet meer. Ik leef volledig mijn eigen leven, en voel me gerespecteerd.

Er zit een cirkel in dit verhaal. Mijn vader verliet een klein dorp op Sardinië met bijna niets, op zoek naar een plek waar het leven beter kon zijn. Ik wil zo'n plek bouwen, waar mannen zich niet alleen fysiek maar levensbreed ontwikkelen. Deze retreat is daar de eerste steen van, een staat voor broederschap.

Ik nam de lange, vaak eenzame weg. De retreat is de versnelde versie ervan, waarin ik alles wat ik de afgelopen jaren heb geleerd en doorleefd, aan jullie geef. Samen met andere mannen, in drie dagen. Niet omdat drie dagen jaren vervangen, maar omdat je in die dagen de deuren bij jezelf opent, om met zelfvertrouwen, respect en richting naar huis gaat.